ای مظهر حق مراد لولاک

ای رفته به ماورای افلاک

شأن تو نبود عرصه خاک

وی عرش ز مقدمت طربناک

 

گردیده بیان ز ایزد پاک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

خورشید گرفته از رخت وام

عیسی ز لب تو خورده یک جام

موسی ز تو برده میمی از نام

در وصف تو کم تمام ارقام

 

برهان من این نشانه زیراک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

محراب حراس و سنگر تو

جبریل امین خبر بر تو

اندیشه غلام محضر تو

انگشت اشاره خنجر تو

 

تا ماه کنی به یک اثر چاک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

ای مظهر حق ، کمال عشقی

سر چشمه لایزال عشقی

بشکوه ترین جمال عشقی

تو معنی پر جلال عشقی

 

گردیده جهان ز تو فرحناک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

هرگز نبود نظیر رویت

گلهای چمن خجل ز بویت

گر نیست مرا رهی به کیت

ای خوب، قسم به تا ر مویت

 

حاشا که کنم ز فکرت امساک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

بر امت تو جای جدل نیست

میلاد تو جز روز ازل نیست

وابسته موقع و محل نیست

ترجیع چکامه ام مثل نیست

 

در عرش برین فتاده پژواک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

این مهر چگونه کشته طالع

این ماه چگونه گشت لا مع

در رهبری و اصول قاطع

در بندگی خدای خاشع

 

در بت شکنی به جِد چالاک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

گر نوبت تو زدند آخر

ز آخر شده رتبه ها مظفر

اینگونه اراده کرده داور

بنوشته به هر صحیفه یکسر

 

بر کنده به هر ستاره حکّاک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

نام تو ز دست هر که با وَد

بر خاتم مسجد و زبرجد

بوالقاسم و احمد و محمد

اما چو نبود زر به ایزد

 

دل جو زده نقش بر دل پاک

لولاک لما خلقت الافلاک

 

 

هستی همیشه/ ص194- حسین مهر آذین